"  ไม่รู้ว่ากูจะเกิดมาทำมั้ย "

เหมือนว่ากูกำลังอยู่ตัวคนเดียวในโลกนี้ไม่รู้ว่าวันข้างหน้ากูจะเหลืออะไรอีกมั้ย

ไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าต้องเปงอย่างไรแต่ที่พอจะเข้าใจคือเหมือนกูอยู่คนเดียว

อะไรที่ควรเปงของกูกูกลับไม่ได้รับมันอาจจะเปงเพราะกูทำตัวไม่เปงที่ที่พอใจ

ของผู้มีพระคุณพูดไปแล้วก็น้อยใจแต่กูก็ไม่มีสิทธิที่จะพูดอะไร

กูคงไม่มีสิทธิที่จะได้รับอะไรอีกแล้วที่กูพูดมาทั้งหมดนี้

มันเปงความน้อยใจของกูที่ใครๆก็ไม่รู้กูทำอะไรก็ไม่เคยดีเลยสักอย่าง

กูไม่เคยทำอะไรแล้วจะมีคนบอกว่าดีก็อย่างว่ากูทามอะไรไม่เคย

ทำให้ท่านภูมิใจสักทีมีแต่ทำเรื่องให้ท่านต้องเสียใจ

ไม่รู้ว่าการกระทำของกูมันจะทำให้ท่านต้องเสียใจไปอีกนานแค่ไหน

ต่อให้กูทำดีแค่ไหนก็ไม่มีค่าอะไรเลย

คนแบบกูถ้าตายไปคงไม่มีใครเขามานั่งเสียดายหรอก

 

ปล......กูก้อแค่น้อยใจตัวกูเอง

 

 

 

 

 

 

ที่แล้วมา ... ไม่เคยต้องมีใคร
ใช้ชีวิตเพียงคนเดียว
ไม่เคยและเดียวดาย กับการอยู่เพียงลำพัง 



แต่มาวันนี้ ... แต่มีเธอ
เดินเข้ามาและจากไป
จึงได้รู้ตัวว่า ... ไม่ชินกับความเหงา
และ ... ต้องทุกข์ทรมานนับจากนี้ 



เมื่อปัญหาเข้ามา
ทำร้ายใจ ... ทนไม่ไหว
หากเรานั้นต้องจบไป ... ขอที ... ได้ไหม
คิดกันสักครั้ง ก็คงดี
ให้เวลากันและกันอีกซักนิด ... ได้ไหม 

 

หากเราต้องเลิกกัน ด้วยเหตุผลร้าย ๆ
อาจจะไม่มีวัน กลับมาแก้ไขอะไร
ถ้าเรานั้นยังใช้ ... อารมณ์
ลืมเวลาที่ดี ที่เคยมีรึยัง
ลองทบทวนซักที คิดให้ดี ...
 ... สักครั้ง ...

 

คุยกันให้เข้าใจ  แก้ปัญหาทุกอย่าง...เพราะ
รักไม่ได้สร้างในวันเดียว

ปล. รักม๋าจิ๊บ